სამსახურის არც თუ ისე მხიარული ესკიზები
- ეს დღეები ვმუშაობდი საახალწლო გაფორმებაზე. ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ დაახლ. 1600 ლარი დაიხარჯა ნაძვის ხის დეკორირებასა და აივნის განათებაში. რა თქმა უნდა, ყველაფერი ის, რაც ნაძვის ხეს ვუყიდეთ, მან არ იკადრა ჩასაცმელად (:)), მაგრამ სხვა ნაძვისხეები იკადრებენ ფილიალებში, ამიტომ ვერ ვიტყვი, რომ თანხა უაზროდ გაიფლანგა, ერთი მხრივ. მეორე მხრივ, ვიტყვი, რადგან მარტო ერთ სათამაშოში იმხელა თანხას ვაძლევდი, ტირილი მინდებოდა. თუმცა კომპანიას თავზე საყრელი აქვს ფული და მათთვის ქეციან ბურთში 18 ლარის მიცემა პრობლემა არაა…………………………………………………………………………………………სულ მალე ჩვენს ფირმას ”სნეგუროჩკები” დაემატებიან, რაზეც უკვე ვისაუბრე წინა პოსტში, თუმცა ის იდეები, რომლებიც მქონდა საახალწლო განწყობის შესაქმნელად, ვგონებ, იდეებადვე დარჩებიან, რადგან ხალხის ამჟავებულ და გასაცოდავებულ სიფათებს რომ ვუყურებ, ყველაფრის სურვილი მეკარგება. ორგანიზებას ძალიან დიდი ენერგია მიაქვს და როდესაც ხედავ, რომ არ მოდის შენამდე ხალხის ენთუზიაზმი, რა თქმა უნდა ხალისი შენც გეკარგება და იკიდებ. ასე დამემართა მეც, თუმცა ასე თჲ ისე, მაინც დავამატებ ალბათ ერთ-ორ შტრხს და ყველანაირ პასუხისმგებლობას მოვიხსნი ამ საკითხთან დაკავშირებით.
- წინა კვირას ორი გერმანელი სტუმარი გვყავდა. ყველას მოგეხსენებათ, რაოდენ ცივი და ხეპრეა ეს ხალხი, მაგრამ ის, რასაც მე შევხვდი, ყოველგვარ ზღვარს გადადის.
პირველად ერთ-ერთი მათგანი რამდენიმე კვირის წინ ვნახე. გაცნობისას შევთავაზე ქურთუკს გამოგართმევთ და დაგიკიდევთ გვერდზე, ბატონო მეთქი. ზედაც არ შემოუხედია, ისე მომაგდო ზედ. საშინლად გავბრაზდი. შემდეგ ყავა რომ მივართვი ბატონს და ისევ არ შემომხედა თუნდაც ცალი თვალით, მადლობაზე ლაპარაკი არაა, სურვილი გამიჩნდა ისედაც მიბრტყელებულ თავში პოდნოსი ჩამეთხლიშა. ჩემდა საბედნიეროდ, ეს გეგმა არ განმიხორციელებია, გადავხარშე რა ფაქტი, რომ ამით მხოლოდ საკუთარ თავს მივაყენებდი ზიანს (იმას რა? დარწმუნებული ვარ, ვერც იგრძნობდა
). მეორე დღეს ისეთი სიგარეტის სუნად აყროლებული შემოვიდა კაბინეტში, ანიმაციებში რომ ხატავებ ბოლს, ისე დავინახე მეც კვამლი, რომელიც მისი ფეხებიდან ამოდიოდა და სადღაც ზემოთ, ძალიან ზემოთ ძლივს იკარგებოდა. 
წინა კვირას კი ამ უჯიშომ ერთ დღეში მარტომ დაცალა ერთი ყავის მოზრდილი ქილა, 3 საათში მოწია გაურკვეველი რაოდენობის სიგარეტი (სურათი გადაღებული მაქვს, მაგრამ მოგვიანებით დავდებ) და ჩემი დიდი ხნის წვალების შემდეგ ძლივს დაუბრუნდა თავის სამშობლოს. ჯანდაბამდე გზაც ჰქონია – ვიტყვი მე და დავულოცავ გამზრდელ დედას. - კომპანიის უფროსობა გეგმავს საახალწლოდ რამდენიმე თანამშრომელთან ერთად (რა თქმა უნდა, ზედა ფენა. აბა უბრალო და პაჭყა-პუჭყა ხალხი ვის რა ჭირად უნდა?) რესტორანში ღრეობას. საახალწლოდ თქო, ვამბობ და მეცინება – 30-ში ახალი წლის აღნიშვნა მგონი არც ისე საინტერესოა. მითუმეტეს, როცა მეორე დღეს ისევ სამსახურში ხარ მისათრევი. მე იმ ხალხის სიაში გასაგები მიზეზების გამო, არ ვარ, თუმცა მებადება ასეთი ფიქრები – რომ მიმეღო თავის დროზე ჩემი უფროსის წინადადება, ან თუნდაც ჩვენი მეორე პირადი შეხვედრის დროს არ მეტაკებინა – მაინც არაფერი გამოგივა და ნუ იჭაჭები ასე თქო (რა თქმა უნდა, არა ამ სიტყვებით), დავიჯერო არ მომისვამდა გვერდით რესტორანში? დარწმუნებული ვარ, არაფრის დიდებით გამომტოვებდა, ეხლა კი… მეცინება ვერ ვიტყვი, რომ თანამშრომლებთან ”გულაობის” სურვილი არ მაქვს, მაგრამ გული დამწყდა თქო, ვერც მაგას ვიტყვი. უბრალოდ ინტერესის ამბავია – მაინტერესებდა ჩემი უფროსის ცოლი და შვილი, რომლებიც, რა თქმა უნდა, აუცილებლად იქნებიან ადგილზე და სხვა თანამშრომელთა მეუღლეები. ნუ, რა თქმა უნდა, გადატყლარწვა და ყველას შოკში ჩაგდებაც არ იქნებოდა ურიგო მაგრამ მაგას სხვა დროს მოვახერხებ, ”ნიჩეგო”
აი, ასეთი სისულელეები ხდება იმ კომპანის შიდა სამზარეულოში, რომელიც საკმაოდ კარგადაა ცნობილი საქართველოს მასშტაბით. ზოგადად კი ასეა – შიდა ”კუხნია” ყოველთვის უფრო მტვრიანი და ბინძურია, ვიდრე გარედან ჩანს. დანარჩენზე მერე მოგიყვებით 
ნაძვის ხეო, ნაძვის ხეო…
დღეს ნაძვის ხის გაფორმება გავაგრძელე.
ჯერ დავიანგარიშე, დაახლოებით რა დაჯდებოდა ახალი წლის სიამოვნება და როცა თანხამ 5000-ს აუკაკუნა, ლამის გული ამერია. რაში იხარჯება ფული… და ელემენტარული, თუნდაც 500 ლარის მათთვის მიცემა, ვისაც მართლა სჭირდება, რაღაც პრობლემა ხდება… მოკლედ, ყველანაირად ვეცადე, ნამეტანი არ გამეჯეჯილა და შეძლებისდაგვარად ნაკლები დამეხარჯა. მგონი გამომივიდა თოვლის იმიტაცია ვიყიდე, ბამბას ჰგავს და წავაყარეთ ნახევარმა სამსახურმა ამ დაყირავებულ, უზარმაზარ ნაძვის ხეს. ხვალ დილიდან ყუთებს სასაჩუქრე ქაღალდებში გავახვევ და ქვეშ შევჩურთავ. მგონი კარგი გამოვა. მერე უკვე სხვა რაღაცეების გაფორმებაზეც ვიზრუნებ. ”სნეგუროჩკები” და თოვლის ბაბუებიც გვეყოლება…
მთავარია, საზოგადოებას მოეწონა, რაც კეთდება… მაგრამ, რა თქმა უნდა, უფრო უკეთესი იქნება, თავად უფროსს მოეწონოს და ჩუმად ჩაეღიმოს თავისი მომხიბვლელი ღიმილით
განუხორციელებელი მიზნები ანუ ჩაფლავებული სამსახურებრივი რომანი
უკვე რამდენიმე კვირაა ვმუშაობ.
ნუ, საერთო ჯამში, მახინჯი არ მეთქმის და უფროსის მხრიდან რაღაც რუღაცეებს რომ ვგრძნობდი, არ მიკვირდა. თუმცა ისიც უნდა ავღნიშნო, რომ რამდენადაც არ ვენდობოდი, იმდენად არც მინდოდა მეფიქრა ცუდი მასზე და ძალიან დადებითად ვიყავი განწყობილი მის მიმართ. ბოლო-ბოლო, თვალების პაჭუნი ვის არ სჩვევია?
საბოლოო ჯამში, სასაცილოა ეს, თუ სატირალი, ერთი კაააი, გემრიელი შემოთავაზება მივიღე მართალია, არა პირდაპირ, სიტყვებით, არამედ ქმედებით და შემდგომ უკვე ახსნა-განმარტებებით. რა რეაქცია მქონდა ამაზე, ალბათ ბევრს გაუკვირდება – იმის მაგივრად, რომ უცხო კაცთან დარჩენილს, სრულიად მარტოს ან მეწივლა, ან მეტირა, ან რამენაირი ისტერიკა მაინც დამმართნოდა, როჟა დავკერე და ორსაათიანი მორალი ვუკითხე ამხელა კაცს. რა თქმა უნდა, არც ერთი-ორი ”სმეშნოი” ლანძღვა მომიკლია
უნდა ითქვას, რომ ძალიან მომწონს სიტუაცია, რომელიც სამსახურში მაქვს – სერიოზული ხალხი, ხანდახან გახუმრებაც… და რა თქმა უნდა, გული დამწყდებოდა, იქიდან წამოსვლა. თუმცა ნებისმიერი ნორმალური ადამიანი ასეც მოიქცეოდა უფროსის მხრიდან ფსიქოლოგიური და მორალური ძალადობის მსხვერპლი რომ გამხდარიყო (საბედნიეროდ, არა ფიზიკური), მაგრამ მე ხომ უჯიშო ვარ? ორსაათიანი ლექციის მერე ”შევრიგდით” და ისე ვიქცეოდი, თითქოს არაფერი მომხდარიყო. კიდევ კარგი, იმ ადამიანს იმდენი კაცობა ეყო, რომ… კიდევ კარგი…
ამ ყველაფერმა ჩაიარა და შევთანხმდით, რომ მსგავსი რამ მეორედ აღარ განმეორდებოდა, თუმცა, ნაცნობისგან გავიგე, ისეთი ადამიანია, თუ რაღაც არ მიიღო, როგორც უნდა, ან გაგაგდებს, ან უნდა უფრთხილდე, შესვენება აქვს ჯერ-ო. შესვენების რა ვთქვა, მაგრამ ჯერჯერობით, ფაქტია, არაფერი არ გამოუვლენია გადახრისმაგვარი (ჰეჰე! გამახსენდა ეხლა, ”ლექციის” მერე რომ დააყოლა საუბარში, მე რა, ავადმყოფი კი არ ვარ-ო პედოფილობას აბა სხვა რა ჰქვია? მამაჩემზე უფროსია კაცი )
ჩემდა სასირცხვილოდ, უნდა ავღნოშნო, რომ ძალიან მესიმპათიურება ეს ადამიანი. არის მასში რაღაც. თავისებური შარმი აქვს. რა თქმა უნდა, ეს არაფერს წყვეტს ან ცვლის, მაგრამ ფაქტი ფაქტად რჩება
მაინც ვიმედოვნებ, რომ მსგავსი იდეები ჩემს მიმართ მის გამოპრუტუნებულ თავში აღარ გაჭაჭანდება, ან თუ გაჭაჭანდა, იქვე გააუვნებელყოფებს და მე არ გამაკარებს.
ისე, კაცმა რომ თქვას, მეც კაი ოხერი ვარ! ჩვენი ნალაპარაკევი ისე კოხტად ჩავიწერე, როგორც კი დრო ვიხელთე…
არა, მაგარი ვარ რა!
პირველი დღე სამსახურში
დიდი ხანია, პოსტი არ გამიკეთებია, თუმცა არა მგონია ეს დიდი (ან თუნდაც პატარა) პრობლემა იყოს. ჩემს ბლოგს ბევრი მკითხველი მაინც არ ჰყავს.
მუშაობა დავიწყე 30 ოქტომბერს, მაგრამ იმის მერე საერთოდ არ მეცალა და ამის შესახებ ვერაფერი დავწერე. თუმცა სამსახურში კი მოვახერხე პირველი დღის შთაბეჭდილების ჩაწერა და ბარემ ეხლა შეუცვლელად დავდებ ბლოგზე:
”პირველი სამუშაო დღე
დილიდან ცოტა დაძაბული ვიყავი, თუმცა არ მინერვიულია. საინტერესო ისაა, რომ თითქმის კარგად შემხვდნენ. იმას ვგულისხმობ, რომ უმეტესობა, ვინც აქ მუშაობს, ძალიან კარგ შთაბეჭდილებას ტოვებს, ყველა იღიმება, მაგრამ ახალი რომ ვარ, ყველა იმდენად აშკარა ინტერესით მათვალიერებს, რომ ცოტა გამაღიზიანებელია. მაგალითად, შესვენებაზე კაფეში რომ ჩავედით სასადილოდ, ისე მიყურებდნენ, ის ამერიკელი ზანგი მეგონა საკუთარი თავი, პირველად რომ დაჯდა თეთრებისთვის განკუთვნილ ადგილას ავტობუსში. აშკარად დავიძაბე და ისე ვჭამდი, სად ვიყურებოდი, კაცმა არ იცის. ისე, ჭამის გახსენებაზე, ეხლაც სასტიკად მშია. მგონი ჭკვიანური იქნება, რადგანაც ერთი შესვენება გვაქვს დღის განმავლობაში, რამე ვატარო ხოლმე თან და ვახრატუნო, რადგან ამ წუთსაც ძალიან მშია. ხომ ვიცი, მივალ სახლში და მივასკდები ყველაფერს, რაც ხელში „შემომეფეთება“!
შეხვედრა აქვს უფროსს და მთხოვა, ცოტა ხნით დარჩიო. რაში ვჭირდები, ჩემამდე არ დადის. რაც საჭირო იყო, ყველაფერი გავაკეთე. ის ოფის მენეჯერი, რომელიც ჩემამდე მუშაობდა აქ, ორშაბათიდან მიდის, ამიტომ დღეს და ხვალ ყველაფერს ამიხსნის, რომ ნამეტანი ბატივით არ ვიყო პირველი რამდენიმე დღე მაინც.
მთელი დღე იმაზე ვფიქრობ, კარგია, რომ მუშაობა დავიწყე თქო, მაგრამ მეორე პრობლემა მაქვს – არავინ იცის, სწავლა რომ არ დამიმთავრებია. არ ჩავთვალე საჭიროდ, მეთქვა. ნუ არა უშავს, რა ვქნა? კიდევ ერთი საკითხი, რომელზეც ვფიქრობ – გიო რომ ჩამოვა მაისში, მე რა ვქნა? თუ შვებულება არ მომცეს, ალბატ მომიწევს წამოსვლა იქიდან. რას ვიზავ? ამ შემთხვევაში არჩევანი საკმაოდ მარტივია, პრინციპში. იმდენი ხანია, გიოს ველოდები, ნამდვილად არ ვიტყვი უარს მასთან ერთად რამდენიმე კვირის გატარებაზე, თუნდაც ეს სამსახურის ფასად დამიჯდეს.
მოკლედ, საშინლად მშია და ერთი სული მაქვს, როდის გამიშვებენ სახლში. ისიც მაფიქრებს, მიუხედავად დროისა (ადრეა ჯერ), მაინც გამიჭირდება სახლში წასვლა. რა დაინახავს ამ სიბნელეში მარშუტკებს?” (თხუნელასავით ბრმა ვარ ღამე)
საჩუქარი მამაკაცებს
2009 წლის მოდა არ ივიწყებს მამაკაცებს და ზრუნავს მათთვის თბილი ატმოსფეროს შექმნისთვის. უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ, წლევანდელმა დიზაინერებმა, გამოიყენეს რა საკუთარი ფანტაზიის უკიდეგანობა, შექმნეს კოლგოტების ახალი კოლექცია, რომელიც მამრობითი სქესისთვისაა განკუთვნილი. შეგიძლიათ დატკბეთ, (ქალები კი გასკდნენ გულზე )!!!
წლის საუკეთესო განცხადება
ეს არის ნამდვილი განცხადება, რომელიც 17 წლის ბიჭმა ფლორიდაში არსებული მაკდონალდსის რესტორანში გააგზავნა… და ის დაიქირავეს იმიტომ, რომ გულწრფელი და სასაცილო იყო.
NAME: Greg Bulmash.
SEX: Not yet. Still waiting for the right person.
DESIRED POSITION: Company’s President or Vice President. But seriously, whatever’s available. If I was in a position to be picky, I wouldn’t be applying here in the first place.
DESIRED SALARY: $185,000 a year plus stock options and a Michael Ovitz style severance package. If that’s not possible, make an offer and we can haggle.
EDUCATION: Yes.
LAST POSITION HELD: Target for middle management hostility.
SALARY: Less than I’m worth.
MOST NOTABLE ACHIEVEMENT: My incredible collection of stolen pens and ‘post-it’ notes.
REASON FOR LEAVING: It sucked.
AVAILABLE FOR WORK: Of course. That’s why I’m applying.
PREFERRED HOURS: 1:30 – 3:30pm., Monday, Tuesday and Thursday.
DO YOU HAVE ANY SPECIAL SKILLS?: Yes, but they’re better suited to a more intimate environment.
MAY WE CONTACT YOUR CURRENT EMPLOYER?: If I had one, would I be here?
DO YOU HAVE ANY PHYSICAL CONDITIONS THAT WOULD PROHIBIT YOU FROM LIFTING UPTO 50lbs?: 50lbs. of what?
DO YOU HAVE A CAR?: I think the appropriate question here would be “Do you have a car that runs?”
HAVE YOU RECEIVED ANY SPECIAL AWARDS OR RECOGNITION?: I may already be the winner of the Publishers Clearinghouse Sweepstakes.
DO YOU SMOKE?: On the job, no, on my breaks, yes.
WHAT WOULD YOU LIKE TO BE DOING IN FIVE YEARS?: Living in the Bahamas with a fabulously wealthy dumb blond supermodel who thinks I’m the greatest thing since sliced bread. Actually, I’d like to be doing that now.
DO YOU CERTIFY THAT THE ABOVE IS TRUE AND COMPLETE TO THE BEST OF YOUR KNOWLEDGE?: Yes. Absolutely.
SIGN HERE: Aries.
Partly Cloudy (Pixar Animation)
E.E. Cummings – I Carry Your Heart With Me
I carry your heart with me (I carry it in
my heart) I am never without it (anywhere
I go you go, my dear; and whatever is done
by only me is your doing, my darling)I fear
no fate (for you are my fate, my sweet) I want
no world (for beautiful you are my world, my true)
and it’s you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is youHere is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life; which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that’s keeping the stars apartI carry your heart (I carry it in my heart)
ბეჭდები… ბეჭდები…
დღეს მამაჩემმა აღმოჩენა გააკეთა – სად იპოვა, არ ვიცი, მაგრამ სახლში ვიღაცის ”კალ’ცო” მოათრია. დედაჩემმა იმ წუთას მე ამომირბენინა – ნახე, ზუსტად შენი ზომააო. (ასეთი რეაქცია კი იმის გამო ჰქონდა რომ ძალიან გრძელი და წვრილი თითები მაქვს. ბავშვების ნეკის ბეჭდები მეტევა მარტო. ფაქტობრივად ვერსად ვშოულობ ჩემს მოსაწონ, უბრალოდ ბიჟუტერიულ ბეჭდებს და ჩემი მომავალი ქმრისთვის ხომ ცხონება ვარ – ნაკლებად დაიხარჯება (თავის ჭკუაში!) ) მოკლედ, ამომირბენინა და… მაინც დიდი მქონდა მარჯვენა ხელზე არ გამიკეთებია, ვისია, კაცმა არ იცის… რომ ვიცოდეთ, დავუბრუნებდით, მაგრამ… ვისაც არ უნდა ჰკითხო, შენია თუ არაო, ალბათ ყველა თავს დაგიქნევს, იმსისქე ოქროს ბეჭედია. ჩვენები კი, როგორც წესი, ყველაფერზე დახამებულები არიან და არც სხვისი ნივთის მითვისებაზე ამბობენ უარს. პრინციპში, ამ შემთხვევაშიც ეგრე გამოდის – ჩვენ სხვისი მივითვისეთ… ძალიან არაკომფორტულად ვიგრძენი თავი, რომ დავინახე ბეჭედი. შემეცოდა აწ უკვე ყოფილი მისი პატრონი. აშკარად პატარა გოგოა, აბა სხვას ვის ექნება ასეთი წვრილი თითები? (მეც პატარა ვარ BTW ) კიდევ ერთი აზრი გაგვიჩნდა მეც და დედასაც – იქნებ კი არ დაკარგა, გადააგდო უბრალოდ? მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს? მაინც სხვისია… ცუდია, რომ დაიკარგა.
პ.ს. დღეს გასაუბრებაზე ვიყავი საკმაოდ საინტერესო კომპანიაში… როგორ მინდა რომ მიმიღო… ძალიან მინდა… იმედია, ერთ კვირაში დამიკავშირდებიან… წარმატებები მისურვეთ, რა, თუ არ გენანებათ.
ბოლო კომენტარები